بخشش دو بخشه اما گفتنش سخته؟!!
ببخش تا خدا ببخشه؟!!
احتمالا این جمله رو زیاد شنیدین! نمیدونم بخشیدن ما و بخشیدن خدا چه طور میتونن با هم قیاس شن!
فکر نمیکنم خدا واسه بخشیدن نیاز به این داشته باشه که ما کسی رو ببخشیم!!
ببخش تا به آرامش برسی؟!!
چقدر بی ربطه این یکی جمله دیگه... یک وقتایی آدم دلش میخواد ببخشه اما نمیتونه!
میتونه اما نمیذاره... آره... اون درد جای زخم روحی اونقدر به چشم میاد و با یادآوری خاطرات ضدو نقیض نمک پاشیده میشه به این زخم که مثل همون لحظه ای
که خنجر خوردی دردت میاد!!
حالا هر چقدرم این زخمه کهنه شده باشه... همین زخم کهنه و درد همیشه تازه، پاشو میذاره وسط...
شاید، شاید یه روز ببخشم اما فراموش نمیکنم هیچ وقت...
=======================================
پ.ن1: همچنان حکایت بخشش همونیه که گفتم بهت!!
پ.ن2: این متن اصلا مخاطب خاص نداره هاااا !! به خودتون نگیرین یه وقت!!
پ.ن3: غرور آدما برای نگفتن ببخش هم به اون مانع میتونین اضافه کنین!!
پ.ن4: گاها تبدیل میشه به کینه... دیگه بدتر!
پ.ن5: زمانی که میشکنین کسی رو مراقب باشین که مجبور به گفتن این کلمه نشین!
پ.ن6: برای بعضی ها که آدم های سطحی هم هستن گفتن این کلمه رابطه مستقیم با صدای جیلینگ غرورشون داره...
پ.ن7: هر روز شیشه عمرت را تمیز کن یادت نرود...!!